Al twee weken zitten we in een dip. Nou ja, wij niet, maar het weer wel. Het nodigt totaal niet uit om lekker buiten te gaan fietsen. Gelukkig heb ik nog de Social Rides bij 12GO. Dat zijn fijne, korte en snelle ritjes, maar een echt avontuur zat er niet in. Woensdag was ik nog even op de fiets gestapt, maar mijn tranen sprongen net zo hard uit mijn ogen als dat de wind waaide. Wat een koude rotwind. Ik heb de route toen maar ingekort.
Ook voor dit weekend gaf Buienradar slecht weer aan, dus ik had weinig hoop. Net toen ik de computer wilde afsluiten en mopperde dat Buienradar een stomme app is, belde Martijn. Volgens hem zou het vrijdagochtend best redelijk zijn. De harde wind kwam uit het zuiden, dus dat kon juist een mooi avontuur worden. Hij stelde een kort ritje naar Noordwijk voor, maar dan over het strand. Dat leek ons wel wat.
Na wat twijfelen stapte ik om 08.15 uur op de fiets om op tijd in Zoetermeer te zijn. Ik had me goed voorbereid: warme kleding, dikke muts, winterschoenen met extra schoenkappen, regencap op mijn helm en waterdichte overhandschoenen. Dat bleek iets té goed voorbereid, want het was 6 graden en ik ontplofte bijna van de warmte. Dus er kon wat uit. Alleen de wind was nog fris.
Precies op tijd kwam ik in Zoetermeer aan, waar Martijn óók twijfelde over zijn kleding. Tja, lastig met dit weer. We konden in ieder geval mooi op tijd starten. Via de Nieuwe Driemanspolder reden we naar het Buytenpark en daarna via de Knipweg richting Wassenaar. Het ging super: geen drukte op de weg en we konden lekker doortrappen richting Scheveningen, waar we het strand op zouden gaan. Nog even een fotootje, en daar gingen we.
Ik had wel eens op het strand gereden, maar dat was maar een klein stukje bij het Noord‑AA, zo’n 900 meter. Ik wist dus niet goed wat me te wachten stond.
Op weg naar Noordwijk hadden we de wind in de rug, en dat trapte heerlijk. Soms voelde het alsof iemand op de rem trapte maar dat kwam door het zand, maar we reden goed door. In de verte zagen we een geultje waar we doorheen konden. Ik deed nog voorzichtig, want er gaat een verhaal dat je zomaar over de kop kunt slaan in zo’n geul. Nou, wij niet. Wij kwamen gewoon vast te zitten. Ik kon geen trap meer geven en mijn fiets zoog zich vast in het zand. Uit mijn ooghoeken zag ik Martijn ook worstelen. Het was niet diep, maar we hadden wel meteen een natte voet.
Daarna waren we snel gewend en reden we lekker door. De geultjes namen we nu met een sprongetje of we reden er gewoon omheen.
In de verte zag ik drie mensen richting de zee lopen. Dichterbij zag ik dat het dames in bikini waren, en ze gingen tot hun middel het water in. Brrr, ik moet er niet aan denken. Gelukkig hadden ze wel handschoenen aan. Verderop zagen we nog meer zwemmers. Poeh, wat bezielt die mensen? En één iemand was zelfs zijn zwembroek vergeten.
Zonder verdere bijzonderheden reden we richting Katwijk en zagen we Noordwijk al liggen. Dat ging snel, maar als je geniet, vliegt de tijd. In gedachten fietsten we Noordwijk al binnen, waar Ivana ons nog kwam ophalen met de auto. Wat een luxe: lekker warm naar huis na zo’n leuke ochtend.
Nu alleen de fiets nog ontzouten.
(en toch de buienradar weer raadplegen voor zaterdag en zondag)
