🚴♂️ Gravelrit in Balkum met modder, meningen en een mevrouw die ineens links ging
Zondag 1 maart. Nieuwe maand, nieuwe kilometers. Althans… de maand was nieuw, maar of de route dat ook was, daar waren we het niet over eens. Ik was er heilig van overtuigd dat we deze tocht nog nooit hadden gereden. Dus ik schreef me in, en Martijn en Rob gingen braaf met mijn plan mee.
Het ging om een Gravelrit vanuit Balkum (Berlicum). Je weet wel, waar vroeger de straatraces waren. De tocht werd georganiseerd door The Whoopers, de plaatselijke wielervereniging. Een club die vooral bekendstaat om MTB en BMX. Dat zag je meteen: de MTB‑route was netjes uitgepijld, maar wij gravelrijders moesten het doen met een GPX. Ook prima.
We zetten ’s ochtends onze blinkende gravelbikes op de drager en reden naar Brabant. We waren ruim op tijd, dus eerst een lekker bakkie. Daarna op pad.
Vanaf de start was het meteen draaien, keren en over gladde grasdijkjes slingeren. We reden tussen de mountainbikers door richting de Zuid‑Willemsvaart. Daar begon een lang, zwaar modderpad dat ons veranderde in baggerwerkers. De fietsen kregen een laag modder die meer op cement leek. Maar goed, dat hoorde erbij.
Onderweg haalden we een mevrouw in die heel voorzichtig de plassen probeerde te ontwijken. Precies toen wij haar passeerden, besloot ze dat links toch beter was. Dankzij onze stuurmanskunst ging het nét goed. Zij vond dat wij moeilijk deden, maar wij dachten precies hetzelfde over haar.
Verder gebeurde er eigenlijk weinig spectaculairs. We genoten van een voorzichtig zonnetje en bij de pauze kregen we soep en ontbijtkoek. Daar zagen we ook hoe onze fietsen erbij stonden: onherkenbaar. De MTB’s waren veel schoner. Misschien hadden we toch de MTB‑route moeten volgen…
We hadden nu precies 41 kilometer en gingen we verder. Via Vinkel naar Heesch, waar Martijn het tempo weer eens flink opvoerde. Ik waande me in een echte gravelwedstrijd. Met harde tegenwind reden we om Nistelrode heen richting Middelrode. En toen: de finish.
Zoals het The Whoopers betaamt, juichten we toen we over de streep kwamen. Inmiddels wist ik ook eindelijk waar de naam vandaan kwam: een whooper is iemand die luid roept of juicht.
We hadden het weer geflikt. Na een welverdiende hamburger reden we naar huis, waar de echte uitdaging nog moest beginnen: de fietsen schoonmaken. Als dat al lukt…
PS: Op de terugweg was er geen discussie meer. Deze tocht hadden we écht nog nooit gereden. We hadden alleen ooit een racefietstocht vanaf Balkum gedaan. 😊
Alle foto’s:
