En dat stevig windje hielp ook niet echt mee om warm te blijven.
We wilden eigenlijk naar België, maar omdat het daar nóg kouder zou zijn, besloten we verstandig te blijven en gewoon in de buurt te fietsen. Dus Komoot maar weer eens geopend. En jawel hoor: een gravelritje met de prachtige naam “Hoge Bergse Bos – Steile trapafdaling rondtocht vanuit Edelsteenwijk”. Dat klonk alsof we iets spannends gingen meemaken.
ik vertrok vroeg van huis om om 09.30 uur te starten bij station Lansingerland. Wim en Rob kwamen mooi op tijd aan, althans, ik ging ervan uit dat die twee verklede ijsberen op fietsen Wim en Rob waren. Nadat we elkaar hadden bevestigd dat het écht koud was, gingen we op pad richting Berkel, waar de route begon. Met de wind in de rug ging dat gelukkig prima.
Daarna reden we richting Bergschenhoek, richting het mountainbikeparcours. Bij de uitkijktoren gingen we het gravel op, maar meteen ook stijl omhoog. Wat was dit nou? We zijn toch geen mountainbikers, maar gewoon zielige gravelaars? Gelukkig hadden we al vaker op een MTB-parcours gereden, dus het ging best goed. Maar waar bleven die gravelstroken eigenlijk?
We volgden braaf de navigatie tot we een groen MTB-bordje zagen. Dat bleek prima te doen op de gravelbike en eerlijk is eerlijk, het was eigenlijk hartstikke leuk.
Uiteindelijk verlieten we het gravel en reden we richting de Rotte, waar de zon eindelijk een beetje doorbrak. Aan het einde van de Rotte namen we afscheid. Het was een kort rondje, maar genoeg om een frisse neus te halen. Ik mocht daarna nog 10 kilometer tegen de wind in naar huis. Resultaat: ijskoude tenen.
Zoals ik al zei: gravelroutes liggen hier niet voor het oprapen. Dus als jullie nog een leuk rondje weten voor de gravelbike, laat het vooral weten: info@nico-offerman.nl
