Deze week bladerde ik weer wat rond op internet, op zoek naar een leuke toertocht. Er zijn genoeg websites om uit te kiezen, maar de site van FietSport leest altijd lekker. “De Ster van Huizen” van Wielerclub Huizen (WTC Huizen) viel meteen op. En mooi: hij was op zaterdag, precies de dag dat we wilden fietsen. Dus ik stuurde de link naar Rob, en hij vond het gelijk goed.
Het leuke aan deze tocht is dat je drie lussen kunt rijden. Als je ze allemaal doet, staat er 165 km op de teller. En ja, daar gaan we natuurlijk voor.
Dus deze week flink trainen: dinsdag naar Zeist en terug op de gravelbike, twee keer woon‑werk, en donderdag nog een rondje in het Bentwoud. Wat opviel: de hele week stond er veel wind. Maar volgens de weerberichten zou het zaterdag windstil zijn. Nou, dan is 165 km een makkie.
Ingrid had inmiddels ook gezegd dat ze mee wilde. Gezellig.
Zaterdag vroeg starten: om 06.00 uur richting Zoetermeer om Rob op te halen. Ingrid reed zelf naar Huizen. Door wat omrijden vanwege wegwerkzaamheden kwamen we uiteindelijk aan, waar Ingrid al stond te wachten. Tja, zij volgt gewoon netjes de navigatie. Snel inschrijven in het clubhuis, en op pad.
We volgden de Garmin en begonnen met de eerste lus via Soest. Al snel merkten we dat de wind echt geen windkracht 2 was. Net als de hele week stond er een stevige bries. Maar het zonnetje kwam door, dus prima fietsweer.
Eerst richting Crailo, een lange rechte weg naar Laren. Lekker om even in te komen. In Laren genoten we van de mooie huizen en rustige laantjes. Daarna wat draaien en keren onder Eemnes door. Vervolgens een rechte weg langs Baarn richting Soestdijk. Dat fietste lekker, tot we bij een wegafsluiting kwamen. “Niet voor ons toch?” dachten we. Tot een boze handhaver riep: “Drie! Je moet route drie volgen!” Dus snel omgedraaid en de borden gevolgd. Achteraf bleek het een leukere route dan de originele, die anders rechtdoor langs de N234 ging.
We reden soepel door Soest en langs het Nationaal Militair Museum richting Amersfoort. Maar daar begon het echte werk: wind vol tegen. Via Grote Melm naar Baarn, en daarna richting Eembrugge de open polder in. Het was echt knokken tegen de wind. Toch kwamen we bij Blaricum, waar we door wegwerkzaamheden en slechte bewegwijzering even de route kwijt waren. Maar uiteindelijk stonden we weer in Huizen.
In de kantine van WTC was het goed toeven: lekkere koffie, appeltaart en een heerlijk zitje in het zonnetje. Het tweede bakkie ging er makkelijk in. En toen kwam de vraag: “Heb jij nog zin?”
Maar goed, we maakten ons klaar voor de tweede lus. Even zoeken, maar we vonden de route snel. We begonnen meteen met flinke tegenwind. Ik rekende uit dat dit zo’n 30 à 35 km zou duren, en dat we daarna wind mee zouden krijgen. Dat moest te doen zijn.
Via Bikbergen naar Naarden, langs het mooie pad bij de vesting. Daarna slingerden we Naarden weer uit. Voor Muiden gingen we linksaf richting de Vecht. Dat is altijd prachtig fietsen. Via Nigtevecht reden we langs de Vecht naar Baambrugge. Daar linksaf, langs het restaurant waar Romy en Ingrid vorige week naar zochten maar niet vonden. Wij stopten er ook niet, we moesten door.
Bij Loenersloot gingen we over de hoge brug richting Kortenhoef. En zoals berekend kregen we daar eindelijk de wind in de rug. Heerlijk. De rest was bekend terrein: Ankeveen, Bussum. Gewoon genieten, want het was een mooie route.
Terug bij het clubhuis namen we afscheid en gingen naar huis.
En de derde lus?
Die komt later een keer.
Als we zin hebben.
