Al een tijdje ben ik bezig met de langste dag en ja, op 21 juni wil ik wel wat bijzonders doen. Van alles kwam voorbij tot ik het besluit nam om naar Velp te fietsen en via de Posbank en langs de Lek weer terug. Deze route is 300 km, dus mooi voor de langste dag.
Zo kwam 21 juni dichterbij en het weer werkte niet echt mee. Dertig graden en volle zon, dat zag ik niet zo zitten, en mede daarom had ik mijn bikepack-avontuur ook uitgesteld. Maar daarover lees je later nog wel.
Het is 19 juni en de lange tocht ging vorm krijgen. De route had ik klaar en ik bedacht dat het beter zou zijn als ik vroeg ging starten. 05:00 uur, dat gaat het worden. Dan begint het licht te worden en kan ik voor de echte warmte alweer thuis zijn. Dus de wekker om 04:00 uur gezet.
21 juni, 04:00 uur. Strompel ik slaperig mijn bed uit en wat hoorde ik? Het regende. En niet een beetje, echt zo’n zomerse kletterbui. Gauw de buienradar geopend en ik zag donkerrode buien overkomen. Dat is niet het weer om te starten aan een lange tocht. Dus dan maar een uurtje later starten. Voor de zekerheid mijn wekker gezet, en dat was maar goed ook: ik viel in een diepe slaap.
Om 05:00 uur alles gereed maken, nog een bakkie koffie. Het regende nog steeds, of alweer, maar het zou zo droog worden en ik kon achter de bui aan rijden. En zo stapte ik om 05:38 uur op richting de Rotte. Het was lekker koel door de regen, maar de straten waren nog nat en spatten behoorlijk op. Maar goed, dat zal wel gauw opdrogen.
Zo fietste ik via Zevenhuizen (zo rijden we eigenlijk nooit) richting de Rotte om zo via het Kralingse Bos naar de Brienenoordbrug te gaan. Het was nog steeds bewolkt, maar het zonnetje zocht al wel zijn weg door de wolken. Nu richting Ridderkerk en het was wel heel erg rustig op de weg. Alles lag nog op één oor. Wel lekker hoor, maar als je alleen bent dan is een beetje reuring om je heen ook wel prettig. Het enige wat ik nu hoorde was de Garmin die mij dringend aangaf of ik links of rechts moest afslaan.
Alblasserdam, Bleskensgraaf, Molenaarsgraaf, Ottoland, Goudriaan, een route die ik al eens gereden had. Ik zag allemaal PR’s. Nou mooi, maar zo voelde het niet. Maar ik zag nu dat het een hele mooie route is: de dorpjes, de omgeving… wat is Nederland toch mooi. En zo fietste ik verder naar Meerkerk en Leerbroek. En ondanks dat het zo mooi was, had ik het niet zo naar mijn zin. De PR’s waren weg, maar goed, dat is ook niet belangrijk. Daarvoor in de plaats kwam de zon. De luchtvochtigheid werd erg groot omdat de weg nog nat was en de zon zijn best deed. In elk geval niet prettig.
De omstandigheden (en het alleen rijden) deden mij besluiten om de tocht in te korten, omdat ik maar moeilijk op gang kwam. Een combinatie van de vreemde start, luchtvochtigheid en zin brak mij op. Dus ik verliet de route en ging richting Everdingen om zo naar Vianen te gaan. En daar kwamen de PR’s weer. Huh, was ik toch maar doorgereden. Bij Vianen zat ik nu op 100 km en ik besloot om langs de Lek richting Schoonhoven te gaan.
Langs de Lek werd het ook wat drukker. De fietsers en hardlopers werden wakker. Genietend van de omgeving reed ik naar Jaarsveld en zag ik dat er ook een kortere route was richting Lopik en Cabauw, maar ik wilde mij nu niet laten kennen. Ik koos voor Schoonhoven en dan naar Gouda. De zon kwam nu goed door en perste mijn energie eruit. In Gouda was er een wegomleiding, maar als eigenwijze fietser denk je: “Ik kan er wel langs.” Maar nu dus niet. Dus terug en de kortste weg door Gouda naar huis.
Ik was wel blij dat ik weer thuis was. En zo had ik toch 140 km gereden en had ik nog een uitdaging! Ja, ik ga de route nog een keer rijden, als het koeler is.
Alle foto’s:
