En hoppa, het is weer zondag, dus weer fietsdag. Om 07:15 uur zat ik al op de pedalen richting Zoetermeer om Martijn op te halen. Daar zouden we om 08:00 uur starten. Lekker vroeg, zodat we de zon een beetje konden vermijden. Maar ook weer niet té vroeg, want we wilden natuurlijk koffie drinken bij Monsieur Paul in Maassluis. En niet alleen koffie… maar ook een overheerlijke tompouce. Eh… of toch appelgebak. Keuzes blijven lastig.
Martijn stond al klaar, dus we konden meteen door. Eerst naar de Driemanspolder en daarna over een stuk oud roest naar het Westerpark. Vervolgens richting Nootdorp en met de wind in de rug naar Delfgauw. Het ging lekker, we konden fijn bijpraten en ongemerkt reden we al bij de Kandelaarsbrug. Daar gingen we de Zwet over richting Vlaardingen.
In de Broekpolder was het veel keren en draaien. Gelukkig deed de Garmin het goed, want zo rijden we nooit. Maar het blijft leuk om daar te fietsen: eerst langs de Vlaardingsevaart, dan de Bommeer en dan… oeps. Een slecht gravelpad met kuilen, grote stenen en honden die hun baasje uitlaten. Maar ook daar kwamen we goed doorheen.
Nu op naar Maassluis. Eerst langs de Lickebaert en dan langs de pont naar de haven. Je kon de koffie met appeltaart al bijna proeven. Of eh… toch een tompouce.
Via de haven is het mooi binnenrijden. Nog even een bultje over en daar was Monsieur Paul. Fietsen gestald, mooi plekje veroverd. Ze kwamen al snel vragen wat onze wens was. Ik hoorde Martijn zeggen: “Een koffie graag, en een appelpuntje.” Dus de keuze was gemaakt: appelpuntje.
Met een beetje tegenzin stonden we op, want we moesten verder. En we wisten dat we vol de wind tegen zouden krijgen. Langs de gracht Maassluis uit en daarna recht de polder in. Een prachtige polder, maar we zagen er weinig van. Krom over het stuur reden we door de wind richting Maasland en Pijnacker. Bij de oude trambrug maakten we een foutje: Garmin zei links, maar wij rijden toch altijd rechtdoor? Na wat draaien zaten we weer op de route richting Wateringen.
Van Wateringen was het rechtdoor naar Voorburg. Best een mooie route, als je er oog voor hebt. Wij niet. Het ging steeds harder, want we wilden naar huis. Tot… psss. Een lekke band. Mijn mooie nieuwe banden, en nu al lek. Wat erg. Maar goed: bandje eruit, bandje erin, en weer door.
Van Voorburg reden we door de Driemanspolder naar het thuishonk van Martijn. Daar kon ik mooi even water bijvullen om daarna via het Bentwoud naar huis te rijden.
We hadden weer een mooi ritje. En we hebben lekker bij kunnen praten. Althans… op de heenweg.
Op de terugweg kwam er weinig geluid meer uit.
