We hadden afgesproken om weer mee te doen aan de Vossenjacht. Je weet wel, zo’n wedstrijdje op zondagochtend rondom Zoetermeer. De ritten gaan over asfalt, door modder en soms beneemt het je de adem. Je hartslagmeter ontploft bijna, nadat je benen dat al hebben gedaan. Dus dat!
Ik moest nog even wennen aan de afgesproken starttijd en ging iets te laat van huis. Vanaf mijn huis is het 18 kilometer naar het clubhuis van Toervereniging Zoetermeer ’77, dus voordat de jacht begon had ik er zelf al eentje opzitten. Maar ik was mooi op tijd.
Even inschrijven. Aan de tafel vroegen ze of ik me wilde voorstellen. Geintje natuurlijk, maar ik had al twee seizoenen niet meegedaan. Daarna zag ik veel oude bekenden terug, dus rustig even zitten was er niet bij.
We zaten er klaar voor. Ik had afgesproken met Martijn, Rob en Ingrid. Plotseling kwam ook Romy aanlopen. Natuurlijk te laat, maar wat is daar nieuw aan?
De voorzitter en de uitzetter begonnen precies om 09.35 uur met hun praatje en daarna konden we vertrekken. Wij met ons groepje en nog een veertigtal andere zotten.
De start was bij het MTB-parcours van Zoetermeer. Martijn had de eerste route al gezien en daardoor konden we een stukje afsnijden via het asfalt. Even waren we koploper, maar verderop kwamen de echte jagers alweer voorbij. Dat gaf niet, want dan hoefden wij minder naar de pijlen te zoeken.
Met een lusje kwamen we weer langs het clubhuis en verlieten we het Buitenpark richting de Noord Aa.
We reden het rode fietspad af en aan het einde gingen we het land in. Dat vonden we zo mooi dat we ook het tweede pad erbij namen. Alleen was dat niet de bedoeling. Halverwege hadden we rechtsaf moeten slaan. Het wonderlijke van een Vossenjacht is dat je daarna toch weer pijlen tegenkomt en gewoon verder kunt. Inmiddels kwamen de rijders voorbij die wel goed hadden gereden en zagen we dat we gelukkig geen controle hadden gemist.
Via de Noord Aa reden we richting Benthuizen om vervolgens linksaf het Gelderswoudsepad op te gaan. Dat smalle fietspaadje met aan het einde die onmogelijke brug.
Halverwege had de organisatie opnieuw een boer overgehaald om ons over zijn terrein te laten rijden. Daarna mochten we het gras kapot rijden. Het was lekker zwaar. Vervolgens moesten we over een hek klimmen en als je niet goed oplette, miste je de emmer die stiekem in een hoek stond opgesteld.
Daarna weer volle bak richting Zoeterwoude om vervolgens naar de Vlieten te rijden. Natuurlijk met de nodige en onnodige modderige paden die nauwelijks te rijden waren.
Daar kwamen we Romy en Fleur weer tegen. Romy was inmiddels volledig het spoor bijster. Met z’n vijven reden we verder langs de Vlieten om vervolgens weer het gras en de modder in te duiken.
Bij het laatste zware deel heb ik Ingrid meegenomen over het asfalt. De grasstroken waren gewoon te zwaar geworden. Daardoor misten we wel een controle, maar soms moet je keuzes maken.
We konden daarna lekker doorrijden naar Leidschendam. Onderweg namen we ook Gert-Jan, je weet wel, de groenteboer uit Benthuizen, op sleeptouw. Met z’n vieren reden we door de Driemanspolder. Na de lange gravelstrook kwam eindelijk de verlossing.
De finish.
Op het asfalt stond de opdracht: zoek de vos. Moe maar voldaan konden we de ring om de paal gooien.
Het was een mooie jacht. Gezellig ook, althans als je nog genoeg adem over had om een gesprek te voeren.
Nu weer naar huis. De één hoefde maar een klein stukje, de ander wat verder.
Ik mocht nog 18 kilometer nagenieten.
Volgende week weer!
