Wil ik het wel? Kan ik het nog?
En dan bedoel ik een lange tocht van minimaal 100 kilometer. Dit jaar heb ik nog niet veel lange tochten gemaakt. Behalve de Limburg Divide van 200 kilometer gravel en een bikepackingrit naar België van 170 kilometer.
Het werd dus weer tijd om een tocht te plannen. Ik kwam uit op een dinsdag. Ik maakte een route van Zwolle naar huis. Een afstand die goed te overzien was en door gebieden liep waar ik al vaak had gefietst. Het plan was simpel: met de trein naar Zwolle en daarna naar huis fietsen. Een mooi avontuur toch?
Op weg naar Zwolle
Met de trein reizen met een fiets mag pas na 09.00 uur. Ik had dus alle tijd om mijn spullen klaar te maken. Ik koos voor de trein van 09.55 uur vanuit Gouda.
Om 09.00 uur stapte ik op de fiets richting station. Het ging voorspoedig. Er was weinig wind en het was droog. Op het station checkte ik in en liep naar perron 5. Omdat ik ruim op tijd was, wandelde ik alvast een stuk het perron op.
Terwijl ik stond te wachten, liep mijn achterband ineens leeg.
“Huh, hoe kan dat nou?”
Ik controleerde de band en zag een doorn uitsteken. Het leek zelfs wel een stukje ijzerdraad. De boosdoener was snel gevonden.
Ik had nog genoeg tijd en verwisselde de binnenband. Terwijl ik daarmee bezig was, hoorde ik omroepen en zag ik mensen heen en weer lopen. Er bleek een trein te zijn uitgevallen en de planning van de NS was flink in de war.
Er stond een trein klaar die volgens het bord naar Utrecht zou gaan. Even later werd dat gewijzigd naar Rotterdam. Uiteindelijk zat ik toch in de trein richting Leeuwarden. Tenminste, dat dacht ik.
Verwarring bij de NS
Ik had een fijne plek in de trein en was de enige reiziger met een fiets. Dat zou ik wel volhouden tot Zwolle.
Totdat de conducteur langskwam.
Hij vertelde dat de trein zoveel vertraging had dat deze uit de dienstregeling werd gehaald. De trein zou niet verder rijden dan Utrecht. Jammer, dat betekende dus overstappen.
De volgende trein zou eerst vertrekken van spoor 12, daarna van spoor 11 en vervolgens toch weer van spoor 12. Ik had nog wat tijd en besloot mijn band verder op te pompen.
Mijn elektrische pompje maakte behoorlijk veel lawaai. Daardoor hoorde ik de omroepberichten niet. Ineens zag ik mensen rennen. Ik keek op het bord.
Oeps!
De trein vertrok over twee minuten vanaf spoor 9.
Dus ik rende ook, samen met mijn fiets. Net op tijd sprong ik de trein in. Alleen stond die al vol met fietsen. Ik zette mijn fiets in de gang bij de nooduitgang, iets wat eigenlijk niet mag.
De conducteur zei er nog wat van, maar zag waarschijnlijk de frustratie op mijn gezicht. Hij haalde zijn schouders op en liet mij staan waar ik stond.
Onderweg hadden we opnieuw veel oponthoud. Uiteindelijk kwam ik met ongeveer twintig minuten vertraging aan in Zwolle.
Dit was echt een treinavontuur!
De solorit begint
Om 11.45 uur stapte ik eindelijk op de fiets voor de rit naar huis.
Het miezerde aardig. Ik had toch op een klein zonnetje gehoopt. Gelukkig was ik snel Zwolle uit. Over de brug, rechtdoor en ik zat direct in een mooie omgeving.
Hattem liet ik links liggen en Wezep rechts. De fietspaden lagen echter vol met gevallen bladeren. Op sommige stukken kon je nauwelijks zien waar het fietspad liep. Vooral in de bochten was het oppassen omdat het glad was.
Met de miezerregen reed ik door de Gemeentebossen van Epe richting Vierhouten. Met een zonnetje was het waarschijnlijk een prachtig gebied geweest. Nu wilde ik er vooral veilig doorheen. Daarbij zat er ook nog eens veel vals plat in de route, waardoor het tempo lager lag dan verwacht.
Broodje bij de bakker
Na Vierhouten volgden Elspeet en Uddel. Inmiddels liet een zwak zonnetje zich zien en was het droog geworden.
Bij warme bakker Schreuder besloot ik een broodje te kopen. In een bushokje kon ik lekker uit de wind zitten om mijn lunch op te eten.
Daarna moest ik weer verder.
Ik keek nog uit naar een fietsenwinkel. Mijn reservebinnenband had ik immers al gebruikt en dat gaf me toch een onrustig gevoel. Ik vond geen winkel en besloot er verder niet meer aan te denken. Het lot moet je niet tarten.
Op naar de Utrechtse Heuvelrug
Via Garderen reed ik verder. Onderweg kwam ik allerlei bijzondere namen van bossen en landgoederen tegen, zoals Landgoed ’t Sol, De Schaapskooi, Prinsheerlijkheid, De Wakel, Het Gat van Zus, Het Adamsbos en Boeschoten.
Ik vroeg me af wie die namen ooit heeft bedacht.
Ondertussen werden de wegen beter en kon ik lekker doorrijden via Voorthuizen en Terschuur, onder Amersfoort door.
Toen kwam Austerlitz in zicht.
Alleen al bij het zien van het wegwijzerbord kreeg ik pijn in mijn benen. Niet voor niets staat de Zeisterweg op de website van Le Col als een bekende klim. Het lijkt maar omhoog te blijven gaan tot aan het Beauforthuis.
Het voelde meer als duwen en trekken dan als fietsen.
Maar zoals altijd: uiteindelijk kom je boven.
De laatste kilometers
Zeist blijft een mooie omgeving. Via een fraaie weg reed ik richting Bunnik. Daarna slingerde de route verder naar Nieuwegein.
Zoals zo vaak waren er omleidingen in Nieuwegein, maar uiteindelijk kwam ik op de Nedereindseweg richting Montfoort terecht. De eindsprint kon beginnen.
Nu nog langs Oudewater, Hekendorp en de Reeuwijkse Plassen.
Ondertussen deed de zon steeds beter haar best.
Bij thuiskomst verzorgde ik natuurlijk direct mijn fiets en zette hem netjes weg.
Toen bedacht ik dat het allemaal eigenlijk best meeviel. Het was een lange dag geweest, maar ik had genoten.
Dus ja…
Ik kan het nog. 😊
Highlights onderweg
- Vierhouten met gezellige koffiestops.
- Garderen met de bekende zandsculpturen en heerlijk ijs in de zomer.
- Terschuur met het Oude Ambachten & Speelgoed Museum en een goede plek voor koffie.
- Bunnik met het frietkot in het centrum.
Maar goed… ik reed er allemaal voorbij!
Slotzin
Soms heb je voor een avontuur geen verre bestemming nodig. Een lekke band, een paar vertraagde treinen en honderd kilometer op de fiets zijn al genoeg. 🚴♂️
De Route:
