Na onze meewindrit naar Deventer zocht ik een leuke tocht voor Tweede Paasdag. De Bultentocht van DTC viel meteen op. Het was zeker tien jaar geleden dat we daar vaker reden, maar hun tochten waren altijd goed georganiseerd. Ik stelde de tocht voor aan mijn fietsmaatjes. Ingrid en Romy waren direct enthousiast voor de 145 kilometer. De rest was ziek of had een luxe “tweedepaasdagbrunch”. Dus gingen we met z’n drieën.
Op maandagochtend om 08.00 uur werd ik opgehaald door de dames. Wat een luxe. We reden naar Driebergen en gelukkig hadden we geen last van de A12‑werkzaamheden. In Driebergen was het nog rustig en we vonden snel een parkeerplek. In de kantine was het gezellig druk. Op de tafels lagen chocolade-eitjes en Paasbrood. Bij de inschrijving kregen we vier vouchers en na afloop een broodje kroket. Dat klonk al goed.
Om 09.00 uur gingen we van start. Het was even zoeken naar het officiële beginpunt, want de navigatie dacht dat we al gingen finishen. Na een herstart konden we echt op pad. Eerst richting Zeist. Ik keek hoe het voelde en besloot rond de 30 km/u te rijden. Het was nog ver en er kwamen genoeg klimmetjes. De dames vonden het prima. Ook als we werden ingehaald door snelle groepen, hield ik onze snelheid aan. In Zeist, met het bekende vals plat richting de Pyramide, konden we het tempo goed vasthouden.
Na een zwaai naar Johan Cruijff en andere voetbalbeelden bij de KNVB reden we rechtdoor naar Woudenberg. Een lange rechte weg, maar wel door mooi en afwisselend gebied. We fietsten nog makkelijk en konden dus genieten. Af en toe kwam de zon door. Na weken grauwe mist was dat heerlijk.
Na Woudenberg gingen we richting Amerongen. Daar wachtte natuurlijk de Amerongse Berg. Romy vloog omhoog voor een PR. Klimmen is nooit mijn favoriet, maar voor mijn doen ging het goed. Ook Ingrid, die altijd moppert over klimmen, kwam snel boven. Daarna lekker afdalen. In Amerongen sloegen we linksaf, dus nog niet naar de Proloog voor koffie. Dat was te vroeg. Via Veenendaal reden we naar Rhenen, met wat meer hoogtemeters maar nog steeds goed te doen. Ook de DTC‑stop sloegen we over.
Daarna maakten we een grote lus rond Wageningen om aan de kilometers te komen. Renkum, Heelsum, Wolfheze, Oosterbeek en weer terug. Genoeg hoogtemeters, maar het bleef goed te doen. Bij een DTC‑stop vulden we de bidons en daarna namen we eindelijk koffie met appelgebak. Romy was blij, want zij fietst eigenlijk vooral voor een lekker puntje. Ze trakteerde ook nog. Dubbel genieten.
We moesten verder en kregen nu stevige tegenwind. Toch hielden we het tempo goed. We reden langs Kasteel Doorwerth en daarna rechtsaf de Holleweg op. Niet hoog, maar wel vals. Ze kunnen het beter de Bolleweg noemen. Maar ook die kwamen we goed over.
Nu richting de Grebbeberg. Eerst nog de dijk langs de Neder-Rijn, met wind tegen. Pittig, maar we trapten door. Romy ging alvast klaarzitten voor een PR op de Grebbeberg en knalde weer omhoog.
We hadden nu 100 kilometer gereden. Nog zo’n 45 te gaan. En het heet niet voor niets Bultentocht: elke straat met een hoogtemeter zat erin. Ook lange bospaden die maar bleven stijgen. Dat voel je na 100 kilometer wel. Maar op 30 kilometer voor de finish werden we ingehaald door een snelle groep. Wij pikten aan en toen ging het los. Eén lange sprint naar Driebergen. Het leek alsof de tegenwind weg was. Soms reden we 34 km/u, kop over kop. De dames bleven keurig in het wiel. Respect.
In de kantine waren we blij dat we konden zitten. Het broodje kroket smaakte perfect. Aan de picknicktafel vergeleken we onze prestaties op Garmin. Een mooi gemiddelde, veel hoogtemeters en veel PR’s. Maar Romy was teleurgesteld: geen PR op Amerongen en geen PR op de Grebbeberg.
Toch was het een prachtige fietsdag en een mooie prestatie.
De Hoogtemeters:
🏔️ Vlakke berg Amerongse berg
🏔️ Wageningsche berg
🏔️ Geertjesweg
🏔️ Valkenburglaan
🏔️ Holleweg
🏔️ Bennekomseweg Keienberg
🏔️ Ritzema Bosweg Wageningse Berg (New)
🏔️ Grebbeberg
🏔️ Nieuwe Veenendaalseweg
🏔️ Hoogstraat
🏔️ Ruiterberg
De Route:
