
Het is alweer zondag, dus vroeg eruit om naar Zoetermeer te gaan voor de vossenjacht. Het was nog donker en stil. Gauw de gordijnen open gedaan, maar verschil zag je niet. Dikke mist en erg koud. Brrr… Nou, eerst maar eens een bak koffie.
Tijdens de koffie Buienradar maar eens gecheckt. Het zou tot na 09.00 uur mistig blijven. Niet alleen koud, maar ook glad.
Dan maar gauw warm aankleden en ook mijn zeempje weer tevoorschijn halen. Zeempje? Ja, twee stukken zeem die als een hesje aan elkaar zijn gestikt. Dan blijf je lekker warm en droog, want zeem neemt vocht op. Verder natuurlijk nog een buff, een warme muts en een paar overhandschoenen. Nou, ik kon op pad.
Eerst naar Boskoop en daarna in een rechte lijn naar Benthuizen. Vervolgens nog een stukje rond de Noord Aa en het Buitenpark in. Nu moest ik het clubhuis kunnen zien, maar het was zo mistig dat je geen twintig meter ver kon kijken.
Maar goed, het clubhuis had ik gevonden. Ik kwam tegelijk met Martijn aan. Even inschrijven en wachten op de start. Het was aardig druk. Rob was ook gearriveerd, dus ons team was weer compleet.
Om 09.35 uur was zoals gebruikelijk de start. Eerst kregen we een praatje van de uitzetters en daarna konden we op pad. Met een grote groep reden we over het fietspad in het Buitenpark om even warm te rijden. Na de Intratuin begon het echte werk.
Het ging direct in volle snelheid door het Westerpark richting het golfterrein. Tot mijn grote schrik gingen we daar ook echt heen. Met de complete groep over gravel en een stukje klimmen om vervolgens rechts het Paardenpad op te gaan.
Dit soort paden zijn gemaakt voor paarden en niet voor fietsers. En zo voelde het ook. Stuiterend reden we het pad af om vervolgens weer terug te gaan richting het tunneltje.
We reden nu het Balijbos in. Gelukkig gingen we niet meteen het land in langs het spoor, maar volgden we het asfalt. Tot aan dat verschrikkelijke pad aan de rechterkant dat we vorige week ook hadden gereden. Gelukkig had ik mijn tractorbanden gemonteerd, dus ik kwam er prima doorheen.
Nu het gravelpad afrijden. Martijn had het naar zijn zin en gaf flink gas. Zo sloten we aan bij een ander groepje.
Door al het draaien en keren was mijn kompas volledig van slag. Ik had geen idee meer waar we waren. En weer gingen we offroad. En weer was er geen controle.
Dan maar stevig doorfietsen tot we ergens achter Pijnacker een talud af moesten. Beneden leek het wel een rockgarden. Gelukkig hadden de uitzetters wat handhavers ingehuurd. Die hielpen iedereen naar beneden en tilden netjes de fietsen over de obstakels heen. Nu hadden we eindelijk een controle.

Het was wel een duistere omgeving waar we terechtkwamen. Onder een brug waar zelfs een clochard niet zou durven slapen. Daarna werd het bukken. Of het wegdek hing te laag, of de grond was te hoog. De lange mensen schuifelden bijna over de grond en sleepten hun fiets achter zich aan.
Ik niet. Ik ben niet zo groot, dus gebukt lopen was voor mij voldoende.
En eindelijk zagen we licht aan het einde van de tunnel. Maar voordat we er echt uit waren, moesten we nog door een flinke plas water. Het leek de Oude Maas wel. Met grote stappen kwamen we erdoorheen.
Nu trok het groepje flink uit elkaar. Tenminste, wij zagen de anderen pas weer terug bij de Vos.
Maar genoeg rust, weer verder. Opnieuw het land in en nu ook nog tegen de rijrichting in. We hadden een pijl gemist. In de tegenovergestelde richting kwamen we alsnog bij de controle, maar het pad was slecht. Hadden we net de Oude Maas gehad, dan hadden we nu de Maasplassen. Zelfs de controle stond in het water.
Toen we weer op het asfalt kwamen, was het tijd om gas te geven. We hadden zeker nog drie controles te gaan.
Na wat gravelstrookjes belandden we op een bochtige weg tussen de kassen. En wat is er mooier dan die bochten op snelheid aan te snijden? Dat was precies wat wij deden.
Maar in mijn ooghoek zag ik iets vreemds. Een lantaarnpaal met daarnaast een emmer. Raar om daar een emmer neer te zetten. En er stond ook nog een Z op.
Oeps, een controle!
Gauw Rob en Martijn geroepen. Ook deze controle hadden we. We zagen meteen dat er nog maar weinig knijpers in lagen.
Nu weer via een lastige offroadweg verder naar de berg in Zoetermeer. Die knalden we op, maar daar was geen controle te vinden. Daarna richting de Balijbrug.
We dachten al dat we de blauwe controle hadden gemist en dat de finale eraan kwam. Maar niets was minder waar. We moesten aan de andere kant van het talud naar een plek die werkelijk nergens heen ging, om vervolgens het talud weer op te klauteren.
Dit gebied lag er slecht bij. Er werd gewerkt en de tractoren hadden flinke sporen achtergelaten. De greppels waren nog bevroren en leken soms meer op stoepranden.
Toch ploeterden we erdoorheen. En de beloning stond bovenop het talud: de blauwe controle.
Mooi. Dan hadden wij ze allemaal.
Nu konden we op ons gemak de pijlen volgen om bij de Vos aan te komen. We waren niet de laatsten, maar zeker ook niet de eersten. Wel zagen we dat veel deelnemers controles hadden gemist. Dat bleek later ook uit de uitslag.
We staan er ineens beter voor!
Nu weer terug naar huis. Martijn en Rob gedag gezegd en vol goede moed langs de A12 richting Moerkapelle.
Maar die goede moed zakte al snel in mijn schoenen. De kou had zijn werk gedaan en mijn kacheltje had te veel brandstof verbruikt. Met andere woorden: de tank was leeg. Maar ik moest toch door.
Volgende week doen we gewoon weer mee. Kijken of we onze positie kunnen vasthouden.







